Wysyłamy w 24 godziny (w dni robocze)
Tag
W mojej klasie tabliczka mnożenia nie zaczyna się od mnożenia. Zanim pojawi się zapis a·b, dzieci przez długi czas oswajają się z rytmem liczb, powtarzalnością i ciągami liczbowymi. Uczą się dostrzegać regularność, zanim poznają jej matematyczną nazwę – wielokrotności. To właśnie ten fundament sprawia, że moment włączenia Kart Grabowskiego staje się naturalnym krokiem i świetną zabawą.
Wielu dorosłych ma nieprzyjemne wspomnienia związane z nauką matematyki: zeszyt, podręcznik, rozwiązywanie zadań, niemożność zadawania pytań czy przyznania się do błędu. Kiedyś nie uczyliśmy się przez doświadczenie – dziś już wiemy, jak jest to ważne i potrzebne. Nawet malutkie dzieci mogą oswajać się z matematyką. Dwulatki uczą się przez doświadczanie sensoryczne. Dobra wiadomość jest taka, że nauka ta może odbywać się bez presji i szkolnego rygoru, a poprzez zabawę. Na etapie dwulatka ważne będzie utrwalanie świadomości własnego ciała (śpiewanie, tańczenie, skakanie, nauka nazw części ciała), oswajanie rytmów (np. dzień i noc, mały i duży krok czy skok), wprowadzanie w przeliczanie (liczenie razem z dzieckiem), oswajanie z pojęciami matematycznymi („ten większy”, „ten mniejszy”, „taki sam”, „dłuższy”, „krótszy”, „lżejszy”, „cięższy”) oraz inne obszary edukacji matematycznej.
Karty matematyczne Grabowskiego są stałym elementem pracy na moich zajęciach edukacji matematycznej. Sięgamy po nie regularnie, aby utrwalać tabliczkę mnożenia, jednak szybko okazało się, że ich potencjał jest znacznie większy. Praca z Kartami pozwala nie tylko ćwiczyć rachunki, lecz także rozwijać logiczne myślenie i rozumienie sensu działań. Dzięki temu tabliczka mnożenia przestaje być zbiorem wyników do zapamiętania, a zaczyna pełnić rolę narzędzia do opisywania rzeczywistości.
Dwulatek poznaje świat całym sobą i wszystkimi zmysłami: dotyka, wącha, próbuje, słucha i patrzy. Dla tak małego dziecka nauka nie odbywa się przy stoliku, przy książkach czy kartach pracy. Dziecko potrzebuje uczyć się całym sobą – w codziennych doświadczeniach, w zabawie i „przy okazji”. Matematyka sensoryczna, czyli taka, która angażuje wszystkie zmysły, jest najbardziej naturalną formą nauki.
Uczenie się matematyki w wieku przedszkolnym, a także u młodszych i starszych dzieci, powinno odbywać się poprzez doświadczenia i zabawę. Bardzo ważną formą nauki matematyki są gry – uczą one radzenia sobie ze stresem, porażką, wygraną. Dzięki nim dziecko może nabywać odporności emocjonalnej. Dzieci w wieku przedszkolnym są na przedoperacyjnym etapie myślenia (według koncepcji Piageta), dlatego nauka matematyki powinna przebiegać w oparciu o konkrety. Mózg uczy się przez działanie, stąd wykorzystywanie do nauki matematyki Bączka Matematycznego Grabowskiego. Myślenie malucha rozwija się podczas manipulacji przedmiotami, wykonywania ćwiczeń ruchowych i zabaw sensorycznych.
Zaczęło się od marzeń o architekturze. Chciałam projektować budynki, tworzyć przestrzenie i... rysować. Życie poprowadziło mnie jednak inną drogą – ukończyłam matematykę i fizykę. Zamiast projektów architektonicznych pojawiły się wzory, liczby i równania. Rysunek jednak do mnie wrócił – w zupełnie nowej odsłonie. Myślenie wizualne pozwoliło mi połączyć precyzję nauk ścisłych z kreatywnością, która zawsze była mi bliska. Dzięki temu dziś mogę nie tylko uczyć, ale też angażować uczniów w sposób, który naprawdę działa. Myślenie wizualne to narzędzie wspierające efektywną komunikację oraz skuteczną pracę z uczniem, dorosłym czy całym zespołem. Zamiast długiego tekstu staram się używać prostych rysunków, które zapadają w pamięć i tłumaczą trudne procesy w przystępny sposób. Zapraszam do świata, w którym obrazy mają znaczenie!
Moim marzeniem jest odczarować matematykę; chciałabym, żeby polubiły ją dzieci i dorośli. Żeby rodzice chętnie bawili się w gry matematyczne, uczestniczyli w różnych działaniach i spotkaniach, które mogą rozwijać myślenie u dzieci. Chciałabym, żeby matematyka kojarzyła się z przygodą, przyjemnym wyzwaniem umysłowym, a nie nudnymi zadaniami i siedzeniem przy biurku. Gry i zabawy matematyczne są skutecznym sposobem na naukę – rozwijają logiczne myślenie, spostrzegawczość, pamięć i jednocześnie rozwijają umiejętności emocjonalne.
Rodzice i nauczyciele często poszukują skutecznych metod nauczania matematyki. Jednym ze sposobów są wierszyki pomagające zapamiętać tabliczkę mnożenia. Ale czy na pewno działają? Czy rymowanki rzeczywiście pomagają dzieciom w nauce matematyki, czy raczej tworzą iluzję przyswajania wiedzy?
Jednym ze sposobów na zachęcenie dzieci do większej uważności i też przy okazji zabawy – jest robienie celowych błędów i pozwolenie dzieciom na ich zauważenie. Czy taki sposób ma sens? Czy może jest to tylko wymówka dla dorosłego, który te błędy rzeczywiście robi i nie chcę się do nich przed dzieckiem przyznać? ;) Postaram się w artykule odpowiedzieć na te pytania opierając się na własnych doświadczeniach.
Tego poranka podróż do przedszkola mijała nam wyjątkowo spokojnie. W głowie planowałam już dalszą część dnia, a w tle słyszałam, jak moja córka zaczęła cichutko liczyć. I tak jechałyśmy w ciszy, przerywanej od czasu do czasy zapytaniami: „Mamo, a co jest po 79?”, a potem „Mamo, a co jest po 89?” i jeszcze „a co jest po 99?”...
