Wysyłamy w 24 godziny (w dni robocze)
Cześć! Jestem Michał i jakiś czas temu opowiedziałem Wam o mojej przygodzie z Kartami Grabowskiego. Tak jak obiecałem, wracam do Was z opisami dwóch gier, które sam wymyśliłem. Spróbujcie w nie zagrać.
Przygoda z Kartami Grabowskiego? Ta moja zaczęła się, gdy miałem 6 lat i stawiałem pierwsze poważne kroki matematyczne na zajęciach dodatkowych z matmy, które kontynuuję po dziś dzień i nie zamierzam szybko zrezygnować. Mam na imię Michał, mam 9 lat, mieszkam w Wolsztynie i opowiem Wam o moich doświadczeniach z matematyką, logiką i, przede wszystkim, z Kartami Grabowskiego.
Czy można połączyć naukę matematyki z twórczą zabawą? Uczniowie klas 1–3 pokazali, że zdecydowanie tak. Podczas zajęć stworzyli własne gry planszowe, w których królują kolory, ruch i... tabliczka mnożenia. Pomysł okazał się angażujący i niezwykle skuteczny edukacyjnie. Dzieci nie tylko ćwiczyły liczenie, ale też rozwijały wyobraźnię, współpracę i samodzielność.
Nie każde dziecko uczy się matematyki przy biurku i w ciszy. Dla wielu dzieci – zwłaszcza neuroatypowych – skuteczniejsza okazuje się droga przez działanie, ruch, emocje i relację. Karty Grabowskiego dobrze wpisują się w taki sposób uczenia się, bo łączą matematykę z zabawą i dają wiele wariantów pracy.
Zima ostatecznie odpuściła, a w naszych domach, szkołach (na podłogach i na stołach) zakwitła prawdziwa, karciana wiosna. Niedawno zakończyliśmy nasz konkurs „Wiosenny Kształt z Kart!”, w którym udowodniliście, że Karty Grabowskiego to nie tylko doskonałe narzędzie do nauki matematyki i świetnej zabawy, ale też genialne „klocki” do tworzenia niesamowitych kompozycji. Od 16 marca do 12 kwietnia z zapartym tchem śledziliśmy Wasze zgłoszenia. Zasada była z pozoru prosta: należało stworzyć wiosenny kształt w płaskiej kompozycji, używając do tego wyłącznie naszych Kart, a następnie uwiecznić dzieło na zdjęciu zrobionym z góry.
Czy matematyki można uczyć bez znajomości lokalnego języka? Okazuje się, że tak. Wystarczy zamienić tradycyjne metody na działanie, logikę i dobrą zabawę. Zapraszam do przeczytania mojej relacji z Misji Nadziei w Etiopii, gdzie jako wolontariuszka miałam okazję przekonać się na własne oczy, jak Karty Grabowskiego potrafią przełamać wszelkie bariery edukacyjne i kulturowe.
To już trzy dekady, odkąd Karty Grabowskiego zagościły w placówkach edukacyjnych i w domach dzieci. Ja wciąż pamiętam zdarzenia sprzed wielu lat związane z kartami, które mocno utkwiły mi w pamięci. Z dziećmi, Justyną i Mateuszem, chętnie wracamy do tych emocjonalnych chwil. Poznajcie teraz historię pewnego szkolenia, prowadzonego przez mojego męża, Andrzeja. To, co się tam wydarzyło, zaskoczyło wszystkich i zmieniło nasze spojrzenie na możliwości sześciolatków.
Nauka kolorów to jedno z pierwszych poważnych wyzwań intelektualnych dla dzieci. Kolory bardzo porządkują świat, pokazują dzieciom, że są potrzebne w życiu codziennym, a także do dalszego rozwoju. Rozpoznawanie, nazywanie i klasyfikowanie kolorów jest niezbędne do życia codziennego, co za tym idzie – do procesu edukacji. Bączek Matematyczny może pomóc utrwalić kolory w przyjemny sposób, w formie zabawy. Będzie to odpowiednie narzędzie dla dzieci młodszych oraz starszych dzieci z trudnościami w nauce matematyki. Bączek Matematyczny pomoże też dzieciom rozwijać motorykę małą.
W mojej klasie tabliczka mnożenia nie zaczyna się od mnożenia. Zanim pojawi się zapis a·b, dzieci przez długi czas oswajają się z rytmem liczb, powtarzalnością i ciągami liczbowymi. Uczą się dostrzegać regularność, zanim poznają jej matematyczną nazwę – wielokrotności. To właśnie ten fundament sprawia, że moment włączenia Kart Grabowskiego staje się naturalnym krokiem i świetną zabawą.
Wielu dorosłych ma nieprzyjemne wspomnienia związane z nauką matematyki: zeszyt, podręcznik, rozwiązywanie zadań, niemożność zadawania pytań czy przyznania się do błędu. Kiedyś nie uczyliśmy się przez doświadczenie – dziś już wiemy, jak jest to ważne i potrzebne. Nawet malutkie dzieci mogą oswajać się z matematyką. Dwulatki uczą się przez doświadczanie sensoryczne. Dobra wiadomość jest taka, że nauka ta może odbywać się bez presji i szkolnego rygoru, a poprzez zabawę. Na etapie dwulatka ważne będzie utrwalanie świadomości własnego ciała (śpiewanie, tańczenie, skakanie, nauka nazw części ciała), oswajanie rytmów (np. dzień i noc, mały i duży krok czy skok), wprowadzanie w przeliczanie (liczenie razem z dzieckiem), oswajanie z pojęciami matematycznymi („ten większy”, „ten mniejszy”, „taki sam”, „dłuższy”, „krótszy”, „lżejszy”, „cięższy”) oraz inne obszary edukacji matematycznej.
