Wysyłamy w 24 godziny (w dni robocze)
Nie każde dziecko uczy się matematyki przy biurku i w ciszy. Dla wielu dzieci – zwłaszcza neuroatypowych – skuteczniejsza okazuje się droga przez działanie, ruch, emocje i relację. Karty Grabowskiego dobrze wpisują się w taki sposób uczenia się, bo łączą matematykę z zabawą i dają wiele wariantów pracy.
Zima ostatecznie odpuściła, a w naszych domach, szkołach (na podłogach i na stołach) zakwitła prawdziwa, karciana wiosna. Niedawno zakończyliśmy nasz konkurs „Wiosenny Kształt z Kart!”, w którym udowodniliście, że Karty Grabowskiego to nie tylko doskonałe narzędzie do nauki matematyki i świetnej zabawy, ale też genialne „klocki” do tworzenia niesamowitych kompozycji. Od 16 marca do 12 kwietnia z zapartym tchem śledziliśmy Wasze zgłoszenia. Zasada była z pozoru prosta: należało stworzyć wiosenny kształt w płaskiej kompozycji, używając do tego wyłącznie naszych Kart, a następnie uwiecznić dzieło na zdjęciu zrobionym z góry.
Czy matematyki można uczyć bez znajomości lokalnego języka? Okazuje się, że tak. Wystarczy zamienić tradycyjne metody na działanie, logikę i dobrą zabawę. Zapraszam do przeczytania mojej relacji z Misji Nadziei w Etiopii, gdzie jako wolontariuszka miałam okazję przekonać się na własne oczy, jak Karty Grabowskiego potrafią przełamać wszelkie bariery edukacyjne i kulturowe.
To już trzy dekady, odkąd Karty Grabowskiego zagościły w placówkach edukacyjnych i w domach dzieci. Ja wciąż pamiętam zdarzenia sprzed wielu lat związane z kartami, które mocno utkwiły mi w pamięci. Z dziećmi, Justyną i Mateuszem, chętnie wracamy do tych emocjonalnych chwil. Poznajcie teraz historię pewnego szkolenia, prowadzonego przez mojego męża, Andrzeja. To, co się tam wydarzyło, zaskoczyło wszystkich i zmieniło nasze spojrzenie na możliwości sześciolatków.
Nauka kolorów to jedno z pierwszych poważnych wyzwań intelektualnych dla dzieci. Kolory bardzo porządkują świat, pokazują dzieciom, że są potrzebne w życiu codziennym, a także do dalszego rozwoju. Rozpoznawanie, nazywanie i klasyfikowanie kolorów jest niezbędne do życia codziennego, co za tym idzie – do procesu edukacji. Bączek Matematyczny może pomóc utrwalić kolory w przyjemny sposób, w formie zabawy. Będzie to odpowiednie narzędzie dla dzieci młodszych oraz starszych dzieci z trudnościami w nauce matematyki. Bączek Matematyczny pomoże też dzieciom rozwijać motorykę małą.
W mojej klasie tabliczka mnożenia nie zaczyna się od mnożenia. Zanim pojawi się zapis a·b, dzieci przez długi czas oswajają się z rytmem liczb, powtarzalnością i ciągami liczbowymi. Uczą się dostrzegać regularność, zanim poznają jej matematyczną nazwę – wielokrotności. To właśnie ten fundament sprawia, że moment włączenia Kart Grabowskiego staje się naturalnym krokiem i świetną zabawą.
Wielu dorosłych ma nieprzyjemne wspomnienia związane z nauką matematyki: zeszyt, podręcznik, rozwiązywanie zadań, niemożność zadawania pytań czy przyznania się do błędu. Kiedyś nie uczyliśmy się przez doświadczenie – dziś już wiemy, jak jest to ważne i potrzebne. Nawet malutkie dzieci mogą oswajać się z matematyką. Dwulatki uczą się przez doświadczanie sensoryczne. Dobra wiadomość jest taka, że nauka ta może odbywać się bez presji i szkolnego rygoru, a poprzez zabawę. Na etapie dwulatka ważne będzie utrwalanie świadomości własnego ciała (śpiewanie, tańczenie, skakanie, nauka nazw części ciała), oswajanie rytmów (np. dzień i noc, mały i duży krok czy skok), wprowadzanie w przeliczanie (liczenie razem z dzieckiem), oswajanie z pojęciami matematycznymi („ten większy”, „ten mniejszy”, „taki sam”, „dłuższy”, „krótszy”, „lżejszy”, „cięższy”) oraz inne obszary edukacji matematycznej.
Karty matematyczne Grabowskiego są stałym elementem pracy na moich zajęciach edukacji matematycznej. Sięgamy po nie regularnie, aby utrwalać tabliczkę mnożenia, jednak szybko okazało się, że ich potencjał jest znacznie większy. Praca z Kartami pozwala nie tylko ćwiczyć rachunki, lecz także rozwijać logiczne myślenie i rozumienie sensu działań. Dzięki temu tabliczka mnożenia przestaje być zbiorem wyników do zapamiętania, a zaczyna pełnić rolę narzędzia do opisywania rzeczywistości.
Dwulatek poznaje świat całym sobą i wszystkimi zmysłami: dotyka, wącha, próbuje, słucha i patrzy. Dla tak małego dziecka nauka nie odbywa się przy stoliku, przy książkach czy kartach pracy. Dziecko potrzebuje uczyć się całym sobą – w codziennych doświadczeniach, w zabawie i „przy okazji”. Matematyka sensoryczna, czyli taka, która angażuje wszystkie zmysły, jest najbardziej naturalną formą nauki.
Uczenie się matematyki w wieku przedszkolnym, a także u młodszych i starszych dzieci, powinno odbywać się poprzez doświadczenia i zabawę. Bardzo ważną formą nauki matematyki są gry – uczą one radzenia sobie ze stresem, porażką, wygraną. Dzięki nim dziecko może nabywać odporności emocjonalnej. Dzieci w wieku przedszkolnym są na przedoperacyjnym etapie myślenia (według koncepcji Piageta), dlatego nauka matematyki powinna przebiegać w oparciu o konkrety. Mózg uczy się przez działanie, stąd wykorzystywanie do nauki matematyki Bączka Matematycznego Grabowskiego. Myślenie malucha rozwija się podczas manipulacji przedmiotami, wykonywania ćwiczeń ruchowych i zabaw sensorycznych.
