Wysyłamy w 24 godziny (w dni robocze)
Tag
Nie każde dziecko uczy się matematyki przy biurku i w ciszy. Dla wielu dzieci – zwłaszcza neuroatypowych – skuteczniejsza okazuje się droga przez działanie, ruch, emocje i relację. Karty Grabowskiego dobrze wpisują się w taki sposób uczenia się, bo łączą matematykę z zabawą i dają wiele wariantów pracy.
To już trzy dekady, odkąd Karty Grabowskiego zagościły w placówkach edukacyjnych i w domach dzieci. Ja wciąż pamiętam zdarzenia sprzed wielu lat związane z kartami, które mocno utkwiły mi w pamięci. Z dziećmi, Justyną i Mateuszem, chętnie wracamy do tych emocjonalnych chwil. Poznajcie teraz historię pewnego szkolenia, prowadzonego przez mojego męża, Andrzeja. To, co się tam wydarzyło, zaskoczyło wszystkich i zmieniło nasze spojrzenie na możliwości sześciolatków.
W mojej klasie tabliczka mnożenia nie zaczyna się od mnożenia. Zanim pojawi się zapis a·b, dzieci przez długi czas oswajają się z rytmem liczb, powtarzalnością i ciągami liczbowymi. Uczą się dostrzegać regularność, zanim poznają jej matematyczną nazwę – wielokrotności. To właśnie ten fundament sprawia, że moment włączenia Kart Grabowskiego staje się naturalnym krokiem i świetną zabawą.
Wielu dorosłych ma nieprzyjemne wspomnienia związane z nauką matematyki: zeszyt, podręcznik, rozwiązywanie zadań, niemożność zadawania pytań czy przyznania się do błędu. Kiedyś nie uczyliśmy się przez doświadczenie – dziś już wiemy, jak jest to ważne i potrzebne. Nawet malutkie dzieci mogą oswajać się z matematyką. Dwulatki uczą się przez doświadczanie sensoryczne. Dobra wiadomość jest taka, że nauka ta może odbywać się bez presji i szkolnego rygoru, a poprzez zabawę. Na etapie dwulatka ważne będzie utrwalanie świadomości własnego ciała (śpiewanie, tańczenie, skakanie, nauka nazw części ciała), oswajanie rytmów (np. dzień i noc, mały i duży krok czy skok), wprowadzanie w przeliczanie (liczenie razem z dzieckiem), oswajanie z pojęciami matematycznymi („ten większy”, „ten mniejszy”, „taki sam”, „dłuższy”, „krótszy”, „lżejszy”, „cięższy”) oraz inne obszary edukacji matematycznej.
Dwulatek poznaje świat całym sobą i wszystkimi zmysłami: dotyka, wącha, próbuje, słucha i patrzy. Dla tak małego dziecka nauka nie odbywa się przy stoliku, przy książkach czy kartach pracy. Dziecko potrzebuje uczyć się całym sobą – w codziennych doświadczeniach, w zabawie i „przy okazji”. Matematyka sensoryczna, czyli taka, która angażuje wszystkie zmysły, jest najbardziej naturalną formą nauki.
Zaczęło się od marzeń o architekturze. Chciałam projektować budynki, tworzyć przestrzenie i... rysować. Życie poprowadziło mnie jednak inną drogą – ukończyłam matematykę i fizykę. Zamiast projektów architektonicznych pojawiły się wzory, liczby i równania. Rysunek jednak do mnie wrócił – w zupełnie nowej odsłonie. Myślenie wizualne pozwoliło mi połączyć precyzję nauk ścisłych z kreatywnością, która zawsze była mi bliska. Dzięki temu dziś mogę nie tylko uczyć, ale też angażować uczniów w sposób, który naprawdę działa. Myślenie wizualne to narzędzie wspierające efektywną komunikację oraz skuteczną pracę z uczniem, dorosłym czy całym zespołem. Zamiast długiego tekstu staram się używać prostych rysunków, które zapadają w pamięć i tłumaczą trudne procesy w przystępny sposób. Zapraszam do świata, w którym obrazy mają znaczenie!
Moim marzeniem jest odczarować matematykę; chciałabym, żeby polubiły ją dzieci i dorośli. Żeby rodzice chętnie bawili się w gry matematyczne, uczestniczyli w różnych działaniach i spotkaniach, które mogą rozwijać myślenie u dzieci. Chciałabym, żeby matematyka kojarzyła się z przygodą, przyjemnym wyzwaniem umysłowym, a nie nudnymi zadaniami i siedzeniem przy biurku. Gry i zabawy matematyczne są skutecznym sposobem na naukę – rozwijają logiczne myślenie, spostrzegawczość, pamięć i jednocześnie rozwijają umiejętności emocjonalne.
Matematyka to jeden z tych przedmiotów, który budzi skrajne emocje – jedni ją kochają, inni unikają jak ognia. Niestety, u wielu dzieci w pewnym momencie pojawia się zniechęcenie i niepowodzenia w nauce matematyki. Skąd się biorą te trudności? Czy można im zapobiec? A może istnieją sposoby, by zmienić podejście do matematyki i sprawić, że stanie się przyjaznym, logicznym i zrozumiałym przedmiotem?
Nauczycielu! :) Zastanawiasz się jak pokazać uczniom, że matematyka to nie tylko obowiązek, ale i fantastyczna przygoda? Spieszymy z pomocą! :) Światowy Dzień Tabliczki Mnożenia (ŚDTM) to Twoja szansa. To globalna, darmowa akcja, w której role się odwracają: uczniowie stają się egzaminatorami i sprawdzają, czy m.in. dorośli wciąż pamiętają tabliczkę mnożenia.
Już tylko rok dzieli nas od jubileuszu 30-lecia wydania kart „Tabliczka mnożenia”. To szmat czasu, a ja lubię czasami powspominać, jak to bywało, kiedy karty pojawiły się w życiu naszej rodziny. Chciałabym zacząć od razu od pewnej zabawnej sytuacji…
